როგორ ვადგენთ ვერდიქტს.

We do not score wines and do not rank wineries by how good they are. We collect verifiable facts about the producer, the price and the awards, and derive a category from them by published rules. The rules are the same for everyone: two people with this methodology and the same sources arrive at the same result.

The category is computed by a deterministic function, not by a language model. Feature weights and thresholds live in a versioned config in the repository, and the version is stored next to the producer's category — it is always visible which edition of the methodology produced the result. Weights cannot be changed quietly: a set of reference wineries with known categories is checked on every build, and a change that breaks it fails the build.

Silence in the sources is not evidence. Where data is missing, the producer never gets a lower category by default: the absence of confirmation says something about us and our sources, not about the company. But silence about one thing is not silence about everything — a winery whose vineyard area is not published is not thereby a winery we know nothing about, and we say what we do know.

Every conclusion opens up to the facts it rests on: each fact carries a value, a source, a confidence level and the date we recorded it. That is both a product feature and our legal position — we publish what can be observed, not guesses about what is hidden.

There is no single «wine score» here and there will not be one. Provenance, recognition and the position of the price are shown separately, each with its own explanation, and we give no tasting scores of our own: a single taster would be exactly the matter of taste this project is built away from.

A significant fact is not stored as a field on a card but as a statement: a value, a source, the date it was observed and a confidence level — state registry, producer statement, inference from catalogue data, or manual verification. On the producer's page that list opens under «What this is based on», with the source and the date next to each fact.

Classification uses features from outside sources — production address, own vineyard area, full-cycle production, the estate-bottled mark, a named winemaker — together with features counted from our own catalogue: the number of appellations and regions in the range, Kakheti and Racha side by side in one price list, spirits in the lineup.

Sources are ranked: registry first, then the label, the producer's own site, the retailer, everything else last. An individual source can be raised or lowered relative to its type — a fact checked by a person, for instance, should not lose to a shop scraper.

When sources disagree we do not quietly pick the right one. Both versions stay in the database with their sources and dates, the higher-ranked one wins, and the discrepancy is flagged for review — and, when it is worth the reader's attention, shown openly. «The label says since 1920, the company was registered in 2019» is content, not dirt in the data.

Re-importing the same value from the same source changes nothing; a new value from that source supersedes its own previous one, while statements from other sources are left untouched — their disagreement is settled by rank, not by overwriting.

From shop catalogues we take facts only: the name of the listing, the price, availability and the link. Retailers' own descriptions we do not copy.

ვერდიქტი ერთ კითხვას პასუხობს — ძვირია თუ არა ეს ღვინო მსგავს ღვინოებთან შედარებით — და მის ხარისხზე არაფერს ამბობს. იგი ფასების დაკვირვებებიდან ითვლება: თითოეული მაღაზიისთვის ვიღებთ ბოლოს დაფიქსირებულ ფასს იმ პოზიციებს შორის, რომლებიც მარაგში იყო, ამ ფასების მედიანა კი ღვინის ფასია.

ეს მედიანა კოჰორტის მედიანას ედარება. კოჰორტა არის იმავე მწარმოებლის კატეგორიისა და იმავე სტილის კლასის ღვინოები, სტილის კლასი კი ამჟამად ფერისა და შაქრის დონისგან შედგება. თუ ამ ორიდან ერთ-ერთი უცნობია, კლასი არ განისაზღვრება და ვერდიქტი არ გამოიცემა: „მონაცემები არ არის“ მნიშვნელობად არასოდეს მიიჩნევა.

ცქრიალა და ნახევრად ცქრიალა ღვინოები ცალკე სტილის კლასს ქმნის: მათ ფასს მხოლოდ ცქრიალა ღვინოებს ვადარებთ და არა იმავე ფერის წყნარ ღვინოებს. ცქრიალას შაქრისა და ფერის მიხედვით არ ვყოფთ: ცქრიალა ღვინის ფასს მეთოდი და დავარგება განსაზღვრავს და არა შაქარი, შაქრის შვიდი საფეხური კი კოჰორტებს შედარებისთვის ზედმეტად მცირეს დატოვებდა. მეთოდს (კლასიკური, რეზერვუარული, პეტ-ნატი) ჯერ ვერ ვარჩევთ, ამიტომ კლასიკური მეთოდით დაყენებული ცქრიალა რეზერვუარულთან ერთ რიგში დგას და, როგორც წესი, რიგზე ძვირი გამოდის. ცქრიალას შაქარს ეტიკეტის ტერმინებით ვაჩვენებთ ევროკავშირის წესების მიხედვით — ბრუტი, ექსტრა დრაი, დემი-სეკი — და არა წყნარი ღვინოების შკალით: ბრუტი „მშრალი“ არ არის.

კოჰორტის მედიანიდან ±15%-ის ფარგლებში გადახრა ნიშნავს „მსგავსი ღვინოების დონეზე“, ქვემოთ — „უფრო იაფი“, ზემოთ — „უფრო ძვირი“. არც ერთი ეს სიტყვა ღვინის შეფასება არ არის: მცირე მეურნეობის ძვირი ბოთლი იაფზე უარესი არ არის. დაშვება და სხვა ზღვრები კონფიგურაციაა და არა ამ ტექსტში ჩაწერილი მუდმივა; ღვინის გვერდზე იშლება ბლოკი რეალური რიცხვებით: ღვინის მედიანა, კოჰორტის მედიანა და მისი ზომა.

მოსავლის ამინდი Copernicus Climate Change Service-ის რეანალიზებით ითვლება: ტემპერატურა — ERA5-Land (ბადე დაახლოებით 0,1°, ანუ ≈9 კმ), ნალექი — ERA5 (ბადე 0,25°). რეანალიზი დაკვირვებებთან შეთანხმებული მოდელია და არა მეტეოსადგური ვენახში: ის აღწერს ადგილს ბადის კვანძის გარშემო. მონაცემებს პირდაპირ Copernicus Climate Data Store-დან ვიღებთ CC BY 4.0 ლიცენზიით: „Contains modified Copernicus Climate Change Service information 2026“ — რიგები შეიცავს ჩვენ მიერ დამუშავებულ Copernicus-ის ინფორმაციას. არც ევროკომისია და არც ECMWF არ აგებს პასუხს ამ ინფორმაციისა და მონაცემების გამოყენებაზე.

რიგები მთლიანად გადაითვალა 2026 წლის ოქტომბერში. ადრე იგივე მოდელები Open-Meteo-ს არქივის გავლით მოდიოდა, ახლა — პირდაპირ Copernicus-იდან და ქვემოთ მოცემული წესებით, ყველა წლისა და ქვეყნისთვის ერთნაირად. წლების უმეტესობაში რიცხვები არ შეცვლილა. 1996 და 2022–2025 წლების ნალექი ბევრ ზონაში 5–10 %-ით შემცირდა: ძველი არქივი ამ წლებს სხვაგვარად ამუშავებდა და ისინი თავიანთ ათწლეულზე ნოტიოდ გამოიყურებოდა დამუშავების და არა ამინდის გამო. ზოგ ზონაში წლის ცალკეული ნიშნები შეიცვალა — უფრო ხშირად სექტემბრის წვიმა, იშვიათად სიცხე ან წაყინვა, რომლებიც ზღვართან ახლოს იყო.

The data comes in four layers: public registries (appellations and their registration dates follow the Sakpatenti register), producers' own sites and labels, shop catalogues, and the official winners' lists of competitions. From shops we take the price, availability, the name of the listing and the link.

Different data moves at different rhythms. Prices are collected in a full weekly pass; once a week we also look for changes — listings that appeared or vanished in shops, winery pages that were edited; producers' sites are crawled monthly. The pace is deliberately gentle, over public pages, without working around any restriction.

Price observations are written once and kept: every price stays in the database with its own date and shop. History therefore accumulates from the very first run, and a wine catalogued later inherits all of it instead of starting from zero.

Part of the work is automatic. Linking a source record to a catalogue record is applied on its own once the confidence computed from weighted signals passes a threshold; where the match is ambiguous nothing is decided at all, and anything decided can be undone. That relaxation does not extend to classification or to publishing facts about companies — there the decision stays with a person.

The database is assembled from open sources and it contains errors — that follows from how it is built, not from carelessness. We would rather show «no data» than fill a gap with a guess, so an empty spot on a card is itself a piece of information.

Found a mistake — tell us. A correction that names its source is the fastest kind to verify, and the handling is the same as for the right of reply described in the section above.